Zespoły psychogenne a dolegliwości kręgosłupa

Ciało człowieka jako szkielet, mięśnie, narządy wewnętrzne, narządy zewnętrzne i psychika to jedna CAŁOŚĆ. I tak trzeba ją traktować. Jakiekolwiek zaburzenia fizyczne wpływają na psychikę (np. nastrój) i odwrotnie _ psychika (np. stres) wpływa na nasze ciało.

Bodźce mogą pochodzić z zewnątrz (otoczenia) lub z wewnątrz (naszej świadomości i podświadomości). Ich wachlarz jest bardzo szeroki. Mogą być efektem nerwowej pracy lub konfliktów wewnętrznych.
Człowiek – jako system – jest przystosowany do tego aby automatycznie radzić sobie z negatywnymi czynnikami, tłumić je lub zwalczać. System samoregulacyjny ma jednak ograniczone możliwości. Gdy zostają one przekroczone dochodzi do zaburzeń.

Schemat powstawania zaburzeń jest zwykle podobny:

  1. Napięcie mięśni, utrata możliwości ich rozluźnienia.
  2. Utrudniona jest praca stawów, które są blokowane napiętymi mięśniami.
  3. Pogarsza się krążenie krwi.
  4. Pojawia się uczucie mrowienia, cierpnięcia, chłodu.
  5. Bardzo szybko przychodzi zmęczenie, ociężałość, mdłości.
  6. Oddech staje się płytszy.
  7. Pojawiają się dolegliwości narządów wewnętrznych.
  8. Z czasem ujawnia się realny stan chorobowy narządów wew. (np. wrzody żołądka, dwunastnicy).

Powyższa lista to schemat zaburzeń pierwotnych i wtórnych. W organizmie nic nie przechodzi bez echa, dlatego kolejność może być inna, np.: Przez dłuższy czas boli nas żołądek, wyzwala to u nas podenerwowanie, to z kolei przekłada się na zblokowanie i tak już obciążonych pracą mięśni kręgosłupa.
Jeśli jednak mamy możliwość zaprowadzenia „porządku” w jednej ze sfer – stanie się ona barierą przed dalszym szerzeniem dolegliwości.
Jeśli już dojdzie do dolegliwości kręgosłupowych wynikających z czynników psychogennych, mogą one być identyczne do tych, które są spowodowane przeciążeniami statycznymi. Na zdjęciu rentgenowskim nie sposób ich odróżnić.

Ogólny plan leczenia można zawrzeć w kilku punktach:

  1. Osłabienie przeciążenia statycznego mięśni.
  2. Przywrócenie mięśniom równowagi statycznej.
  3. Psychoedukacje lub psychoterapia.

O ile pierwszymi dwoma punktami programu powinien kierować lekarz, o tyle bardzo często realizacją 3 punktu może zająć się sam zainteresowany.
Zawsze na początku warto zdać sobie sprawę co wywołuje problem oraz jakie są możliwe sposoby jego rozwiązanie. Jest to uczenie się, analiza swojego przypadku. Czasem można poradzić sobie samemu, innym razem pomocną dłoń może wyciągnąć rodzina lub przyjaciel, niekiedy konieczna jest konsultacja z psychologiem.

Propozycji dalszej terapie jest kilka, zawierają one np.:

  • ćwiczenia i programy relaksacyjno-ruchowe (np. joga)
  • ćwiczenia oddechowe
  • programowanie podświadomości
  • uczenie się harmonijnego współdziałania z innymi

Czytaj więcej w >>Twoja kondycja psychiczna<